Ons verhaal - Lenti

LENTI is niet zomaar een naam. Het is wie wij zijn.
De eerste letters van onze gezinsleden, verweven tot één woord dat rust, verbinding en houvast uitstraalt. Precies datgene wat ons gezin draagt.

In 2010 leerde ik Thomas kennen.
Met een vleugje humor sprak hij me aan, en vanaf dat eerste moment voelde het alsof ik hem al jaren kende.
Mijn hele lichaam wist: dit is hem.
Mijn levenspartner.

Ons prille geluk werd meteen getest.
We kregen uitdagingen op ons pad die ons dwongen om dieper te communiceren, eerlijker te kijken, sterker te worden. En toch of net daardoor groeide onze liefde.

In 2014 werd onze eerste dochter Nell geboren. Ik was zo blij om mama te worden, maar die roze wolk zakte snel weg. Moederschap is intens. Ik gaf alles, tot ik leeg was.
En opnieuw kwamen er barsten in onze relatie.
Hoe ben je tegelijk mama en partner?
Hoe blijf je verbinden als je nauwelijks tijd hebt om te ademen?

In 2018 kwam onze tweede dochter Ella.
Een alleengeboren tweelingziel.
Ik voelde haar tweeling vanaf het begin, en ik rouwde om een ziel die ik nooit in mijn armen zou houden.
Geluk en verdriet liepen door elkaar, en dat was zwaar.
Ik zette muren op, duwde Thomas weg, en draaide op volle toeren. Tot het niet meer ging.

We gingen in relatietherapie. Daar mocht ik eindelijk rouwen. Daar mochten we opnieuw kiezen voor elkaar. Praten, lachen, verbinden en terugkeren naar onze kracht.

Maar diep vanbinnen wist ik: ons gezin was nog niet compleet. Ik voelde een roep, een zachte maar duidelijke energie.

Onze zoon. Hij trok aan mij, hij wilde komen.
Voor Thomas was het spannend drie kinderen, nog meer drukte maar het voelde juist, ook voor hem.

In 2022 werd ons derde wonder Louis geboren. En toen gebeurde er iets. Een shift. Een verschuiving in ons bewustzijn, in onze manier van leven, in hoe we naar de wereld keken.

Innerdance kwam op mijn pad, en het raakte niet alleen mij, het raakte ons allemaal.
De muziek, de vibraties, de frequenties…
Het bracht heling, rust en verbinding in ons gezin. Onze kinderen konden dieper voelen, dieper spreken en dieper zijn.

Bij ons thuis is niets raar. Hier is geen angst voor het onzichtbare. Hier is verbinding met een oudere kracht, met verschillende dimensies, met de ziel.

In 2025 trouwden we. Niet omdat het moest, maar omdat we wilden vieren hoe ver we gekomen waren. Hoe we door diepe pijnen zijn gegaan, soms op de rand van scheiden stonden, maar altijd opnieuw kozen voor liefde. Voor groei en voor elkaar.

We leerden patronen doorbreken.

We leerden luisteren naar fluisteringen.

We leerden dat onze kinderen onze grootste gidsen zijn.

Want ja onze kinderen voelen diep.
Ze kunnen aangeven wanneer er iets vastzit op een laag die ze zelf niet kunnen benoemen.

Zoals onze dochter die zei: “Mama, elke keer wanneer ik iets zie of lees over oorlog krijg ik zo’n raar gevoel.
Ik denk dat dit niet van mij is. Kan je eens kijken?”
En daar zat een vorig leven belasting. Door haar woorden konden we samen dieper kijken, en heling brengen.

Of het geboortetrauma van onze dochter die abrupt van ons werd weggenomen en een week in de couveuse moest blijven.
Dat trauma mocht eindelijk verzachten, omdat zij durfde voelen en durfde spreken.

Onze kinderen brengen rust in een ruimte.
Ze verbinden andere kinderen zonder dat ze het zelf beseffen.
Ze brengen vreugde, structuur, zachtheid.
En wanneer zij leeg zijn, mogen ze bij ons komen tanken, net zoals andere kinderen dat bij hen doen.

Iemand vroeg ooit aan onze dochter: “Jullie zijn met vijf, dat moet toch druk zijn?”
Waarop zij antwoordde: “Hier is het nooit druk.
Wij luisteren naar elkaars fluisteringen.”

Dat is LENTI.
Dat is ons gezin.
Dat is onze kracht.

Het universum heeft ons uitgedaagd, gevormd, getest en gedragen.
Zonder die uitdagingen stonden we niet waar we nu staan.
Zouden we niet zoeken zoals we nu zoeken. Zouden we anderen niet kunnen begeleiden zoals we dat vandaag doen samen, als gezin.

Dit is ons verhaal.